Δεν συμβαίνει πολύ συχνά πια να τελειώνω ένα βιβλίο τη μέρα που το αρχίζω. Μα όταν συμβαίνει, το απολαμβάνω, μου θυμίζει την άγρια χαρά της ανάγνωσης. Οι ενδορφίνες που εκλύονται μοιάζουν με αυτές μετά από μια καλή προπόνηση. Πάντως αυτό μού συνέβη με την Βερένα Κέσσλερ και το «Γυμναστήριο» της, το έπιασα στα χέρια μου για να το ξεφυλλίσω, κι έπειτα διάβασα λίγες σελίδες, και μετά κόλλησα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο για την εμμονή, για την ίδια την διαδικασία της προσήλωσης σε έναν μόνο στόχο, και της αδυναμίας να σταματήσει κανείς, να βγει από το τούνελ και να αντισταθεί στην τελειομανία. Η πρωταγωνίστρια μας θέλει να είναι πάντα πρώτη και θέλει να είναι τέλεια.
Πιάνει δουλειά στο μπαρ για σμούθις και χυμούς ενός MEGA GYM. Είναι κάπως παραιτημένη και τσουπωτούλα και για να την προσλάβει ο Φερχάτ, ο ιδιοκτήτης, που είναι φεμινιστής κατά δήλωσή του, λέει ψέματα πως μόλις έχει γεννήσει. Αυτό φυσικά δεν είναι ένα οποιοδήποτε ψέμα, είναι ένα ψέμα που μετά πρέπει να το υποστηρίζει κάθε μέρα. Που καταλαμβάνει τον εργασιακό της χώρο αλλά όχι τον προσωπικό. Δεν έχει προσωπικό χώρο εξάλλου.
Σιγά σιγά η πρωταγωνίστρια παρατηρεί πως η άλλη κοπέλα στο μπαρ, που είναι γυμνασμένη και ντύνεται με το γυμναστηριακό σέξι, παίρνει διπλές παραγγελίες σμούθις από κείνη. Και αρχίζει να γυμνάζεται. Αν και δεν της πολυαρέσει και δεν πολυαντέχει. Παρατηρεί και μια καινούργια μποντιμπιλντερού που συχνάζει στο MEGA GYM, τη Βικ.
Η ιστορία δεν έχει να κάνει ούτε με γυμναστήρια, ούτε με τον corporate κόσμο από τον οποίο αποδεικνύεται τελικά πως προέρχεται η πρωταγωνίστρια. Έχει να κάνει με την ακραία ανάγκη να είσαι πάντα πρώτη, να ζευτείς στην κούρσα, όποια κούρσα κι αν είναι αυτή, να διαλύσεις τα πάντα και τον εαυτό σου στο διάβα σου. Να μην υπολογίσεις κανένα κόστος για κανέναν.
Ο τρόπος σκέψης της ηρωίδας, που τον ακούμε να μας σφυροκοπά, είναι εθιστικός. Θέλουμε κι εμείς να διορθώσει την αδικία που της έκανε ο «φεμινιστής» διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας. Θέλουμε κι εμείς να γίνει φιτ και να τη χαζεύουν οι γυμναστηριάκηδες. Θέλουμε κι εμείς να είναι success story. Μέχρι που δεν θέλουμε, αλλά δεν μπορούμε πια να της φωνάξουμε να σταματήσει, είμαστε συνένοχοι.
Είναι τόσο σύγχρονη αυτή η ιστορία, και ταυτόχρονα τόσο λογοτεχνική, που σε κατασπαράζει. Είναι η νέα μορφή εξουσίας που προσπαθείς να ασκήσεις, ενώ στην ασκούν.
Όταν τελείωσε το μικρό ομολογουμένως βιβλίο, ήθελα κι άλλο. Έψαξα για τα δυο άλλα βιβλία της Κέσσλερ, το πρώτο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και δεν το είχα πάρει καν χαμπάρι, το δεύτερο όχι. Δεν είμαι καν σίγουρη πως δεν είναι εξαντλημένο αυτό που έχουμε μεταφρασμένο. Αν δεν είναι, ίσως ήρθε η ώρα και για αυτό.
"Γυμναστήριο", Verena Kessler, μτφ. Δέσποινα Κανελλοπούλου, εκδ. Δώμα
