Τηλέφωνο Επικοινωνίας 2109802520
Δευτέρα έως Παρασκευή: 10:00 - 20:00 | Σάββατο: 10:00 - 14:30
ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑΓΙΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΑΝΩ ΤΩΝ 25.00 €
Η Μαρία Ζαούση (1953-2005) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε oικονομικά στο Wellesley College της Μασσαχουσέτης και στο London School of Economics (MSc.). Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, ενώ μετά το 1980 εργάστηκε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Αρθρογράφησε σε επιστημονικά περιοδικά, στο "Αντί" με το ψευδώνυμο Μαριώ Ραπανάκη και στο "Marie Claire". Γνώριζε καλά πέντε ξένες γλώσσες. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο Iowa Writing Festival. Εξέδοσε τα λογοτεχνικά βιβλία: "Με χρυσά γράμματα θα γράψουν τ’ όνομά μας" (Εστία, 1990), "Γράμμα από τον Ρήνο" (Οδυσσέας 1994) και "Τα πορτοκάλια" (Εστία, 2001). Έθεσε η ίδια τέρμα στη ζωή της, στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 2005. Η Άννα Διαμιανίδη, έγραψε στα "Νέα", στις 29.3.2005, με αφορμή την ξαφνική απώλειά της: "[...] Από το χρυσό της δόξας στο χρυσαφένιο των πορτοκαλιών βημάτισε συγγραφικά η Μαρία Ζαούση και μαζί της όσοι πίστεψαν στα ανατρεπτικά οράματα της τολμηρής δεκαετίας του '70. Ο κόσμος θα άλλαζε από εκείνους τους συνεπαρμένους νέους και γι' αυτό θα γραφόταν "με χρυσά γράμματα το όνομά τους". Όταν οι μεγάλες λέξεις, οι μεγάλες ιδέες χλώμιασαν και υποχώρησαν μπροστά στην ορμητική πραγματικότητα, έμειναν οι μικρές να δουλευτούν σε ανθρώπινες ιστορίες. Αφού ο κόσμος δεν θα άλλαζε, έμενε να κοιταχτεί, να μελετηθεί, να περιγραφεί. Ακόμα και να κατακτηθεί. Αυτή την πορεία υπάρχουν πολλοί που την έκαναν εύκολα. Υπάρχουν εκείνοι που τον κατέκτησαν, κι άλλοι που ακόμα παλεύουν να τον καταλάβουν. Οι λέξεις έχουν αυτή την ευελιξία, μπορούν να διατυπώνουν τις φιλόδοξες ιδεολογίες, μπορούν και να υπηρετούν ταπεινά τη λογοτεχνία. H Μαρία το πάλεψε. Κατέγραψε καυτή την αγωνία της στο πρώτο της βιβλίο, στο δεύτερο, το "Γράμμα από τον Ρήνο" πέρασε σε πιο καθημερινές καταστάσεις, στο τρίτο πλησίασε εντελώς καθημερινούς ανθρώπους. Αλλά έφυγε απότομα, κόπηκε το νήμα ξαφνικά. Την ακούω να μου φωνάζει νοερά ότι με τα κείμενα δεν μπορέσαμε να κάνουμε τους διαλόγους που θέλαμε, δεν προλάβαμε, δεν ολοκληρώσαμε, μας πρόδωσαν οι λέξεις ή τις παραχωρήσαμε σε άλλους. Είναι η δεύτερη που χάθηκε σε τρεις μέρες, μετά τη Λευκή Μολφέση, από τις, πώς να τις πω, συντρόφισσες στην αυταπάτη της καταγραφής; Συνομήλικές μου και οι δύο, με το λογοτεχνικό τους πρόσωπο ανολοκλήρωτο. "